Bazı sözler vardır ki, insanın kalbine dokunmaz da sanki kalbin kendisi olur.Aşkî Muzaffer Ozak Hazretleri’nin o derin nefesinden süzülen bu sözler de öyle…
“Okudukça cehaletin artar, çünkü her öğreniş bir kapı aralar, o kapının ardında sonsuz bir bilinmez serilir önüne.İnsan, gerçekten bildiğini sandığı anda yanılır;zira hakiki ilim, bilmediğini bilmektir.”
“Ne büyük bir teslimiyet bu : Hiçlik.
Tasavvufun en derin denizidir hiçlik…
‘Ben’in silindiği, nefsin sesi kısıldığı yerdir .Varlığını en derinden hissettiğin an, aslında yok olduğunu fark ettiğin andır.
Hz.Mevlânâ’nın dediği gibi; Hiçlik kapısından girmeyen hakikatin sırlarını göremez.”