Masanın öbür ucunda kocası oturuyordu, sandalyesine çökmüş, surat asyordu. Neye? Bilmiyordu. Umurunda da değildi. Ona karşı nasıl olup da bir duygu veya şefkat besleyebildiğini anlayamıyordu.
Sanırım birinin babamın artık olmadığını güllere de söylemesi gerekiyor, merak etmemeleri için. Ölümün, güller ve köpekler için açıklanması. Ölümü ve ölmeyi tabii ki biliyoruz, diye somurturdu güller, sonuçta bunu her kış yapıyoruz.