miryanka
@miryanka
“İster gökyüzünde seyret, ister gözlerimde:
“körler onları görmese de, yıldızlar vardır.”
Öğretmen
Lisans
Eskişehir, 10 Haziran 1997
22 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
Bir derdi, bir davası olan insanlara hep saygı duymuşumdur; 
Nazım Hikmet Ran da onlardan biri. Seçme şiirlerinin toplandığı bu ince kitapta memleket hasreti, mahkumiyet, evlat özlemi, savaş ve kahramanlıklar, aşk, gurbetçilik, toplumsal sorunlar, fakirlik, gariplik, direniş ve daha nice konu müthiş bir edebi üslupla okuyucuya sunulmuş. Altını çizdiğim ve paylaştığım bir sürü dize oldu. Şiir sevenlerin zaten okumuş olduğunu düşünüyorum ama okumayanlara da tavsiye etmiş olayım. Ve kitabın son şiiri olan “Otobiyografi” şiirinden bir alıntıyla incelememi bitireyim:
__“kimi insan otların kimi insan balıkların çeşidini bilir
ben ayrılıkların
kimi insan ezbere sayar yıldızların adını
ben hasretlerin”__
Kendi yaşamını bu denli iç acıtan ve samimi cümlelerle özetlemesi bile çok şey anlatan bu şair okunmaya değmez mi?
Reklam
Gerçek dostluk nedir? Temelinde ne vardır?
Sanırım bu sorunun cevabı “duygudaşlık”. “Senin kaderin benim kaderime dokunduğunda geri çekilmiyorsam dostuz.” diyebiliriz. Başka bir deyişle kaderine dokunmasına izin verdiğin kişidir dost.
Peki bunu kaç kişi için söyleyebiliriz? Herkesle kader paylaşılır mı? Herkese elimizi uzatıp dokunabilir miyiz? En önemlisi herkes o dokunduğumuz eli taşıyabilir mi?
Tüm bu soruları kendince cevaplayan bir kitap okudum: Mumlar Sonuna Kadar Yanar
Henrik ve Konrad beraber büyümüş, beraber gençlik yıllarını geçirmiş iki dost, ne yazık ki dostluğun erdemini taşıyamayan iki dost. Araya hiç konuşmadan uzaklaşılan koskoca 41 yıl giriyor. Ortada kalan sorular, çeşitli duygular ve sonsuz bir bekleyiş ile geçen 41 yıl, bir gün yüzleşeceklerinin bilinciyle yaşanan bir ömür…
Ve nihayet bir gece, mumlar sonuna kadar yanana dek, hava aydınlanana dek gerçekleşen o yüzleşmeyi okuyoruz. Yalnızca onlar değil yüzleşen, biz de sorguluyoruz bildiklerimizi; duygularımızı, dostluklarımızı, kıskançlığı, savaşı, aşkı, rekabeti, içtenliği. Kendimizle yüzleşiyoruz.
Bu kitabın herkese hitap ettiğini düşünmüyorum. Bence kolay bir okuma değil incecik olmasına rağmen birkaç haftamı aldı çünkü düşündüren bir kitap. Fakat dolu dolu bir edebiyat arıyorsanız lütfen okuyun. Birçok satırı çizdim ama en özellerinden biri aşağıda:
“Sonunda dünyanın hiçbir kıymeti yok. Kıymeti olan sadece kalplerimizde kalan.”
Kitabın bende bıraktığı soruyu sizlere yöneltmek istiyorum son olarak: “Dostluk insanın içindeki karanlıkla birlikte var olabilir mi?”
