Mirza Anıl Armutçu
@mirzaanil
"ya tanrıya inanır ya da isyana"
Her daim umutsuzlukla dip dibe duran, rüzgârlara karşı bile soytarılığın o narin çiçeklerini koruyup kollayan hüznü bir anlayabilseydiniz keşke!
Reklam
Bir zamanlar her şey aydınlıktı fakat şimdi karanlık. Bir zamanlar ben buradaydım ama şimdi oraya gidiyorum. Fakat nereye?
Evet, bir hayat vardı ve işte şimdi gidiyor, gidiyor ve ben de ona engel olamıyorum. Evet. Neden kendimi kandırayım? Sanki benden başka gören yok öldüğümü... Tek sorun ona kaç hafta, kaç gün kaldığında... şimdi de olabilir.
Kendisini kandırması imkansızdı: korkunç, tuhaf ve önemli, İvan İlyiç'in hayatında hiçbir zaman olmadığı kadar önemli bir şeyler oluyordu içinde. Tek bildiği, çevresindeki kimsenin bunu anlamadığı ya da anlamak istemediği ve herkesin dünyadaki her şeyin eskisi gibi sürüp gittiğini düşündüğüydü. İşte bu İvan İlyiç'e her şeyden çok acı veriyordu.
Reklam