Toplumda çocukları küçük yaştayken eşini kaybeden bir kadının kısa bir süre içinde yeniden evlenmesi düşünülmez, hatta ayıplanır. Fakat tam aksine, eşini kaybetmiş bir erkeğin küçük yaşta çocukları varsa etraftan "Çocuklara kim bakacak?" kaygıları yükselir. Bunun üzerine erkek vakit kaybetmeksizin yeni bir evlilik yapma yoluna koyulur. Çocuklara bakmak, çocukların öz babası yerine herhangi bir kadına daha çok yakıştırılır.
Bir çocuğun özellikle de küçük yaşta annesiz kalması elbette ki baş etmesi son derece güç bir olaydır. Fakat annesini kaybeden çocukların "yapayalnız" olarak resmedilmesi, ebeveynlik rolünün tek ebeveynde toplanmış olduğunun da somut bir göstergesidir. Toplumda babalara yüklenen rol sadece evin geçimini sağlamakla sınırlandırıldığında, babanın ebeveyn olarak çocuğuna yönelik duygusal katkısı neredeyse sıfıra indirilmiş olur.
Herhangi bir çocuğun sadece maddi ihtiyaçlarını karşılamak ve aileye sadece ekonomik olarak dahil olmak ebeveynlik yapmak değil, ancak o çocuğa ve aileye "sponsor olmak" şeklinde açıklanabilir.