Rüya bütün çektiğimiz,
Rüya kahrım, rüya zindan.
Nasıl da yılları buldu,
Bir mısra boyu maceram.
Bilmezler nasıl aradık birbirimizi,
Bilmezler nasıl sevdik.
İki yitik hasret,
İki parça can.
Merhaba, ben İrem. Bir mısraya ses olan İrem. Kendine güveni kalmadığı anlarda limana sığınan, istenmediğini hissettiği anlarda susan, güldüğü zaman ona katılan insanları seven, en saçma duyguları bir arada yaşayan, müzikle dinlenen, hayalleriyle yaşayan, umutsuzluğa kapıldığını hissettiğinde nefes almayı unutmayan biriyim. Ben buyum ve daha ötesi yok… Kötü günler yaşıyoruz ardından yepyeni bir gün doğuyor, her gecenin ardında bir sabah oluyor, o zaman biz niye her şeyi bu kadar kafaya takıyoruz? Biz kendimize aitiz ve hiçbir zaman bir başkası için kendimizi değiştirmemeliyiz. Biz neysek o olalım bize uyum sağlaması gerekiyorsa birinin, onu da o kişi düşünsün, bir kere de biz akışına bırakalım…
Mısra
Belki de uzun zamandır okuduğum
en güzel mısra,
"Yüreğinizi insanların ulaşamayacağı yerlere kaldırmayın lütfen..."
Ölümün ağzını açtığı zamanlar oluyor ve sen kendini korumak için değerli bir şeyler arıyorsun. Yalnızlığımda, zindanda... idam sehpasının önünde.
Seni sadece bir kere daha görebilmek için dünyanın bütün umutsuzluklarıyla savaştım Şehrazat.
Şehrazat senin aşkın olmasaydı, ne olmadığın zamanlara, ne de şimdi varlığınla hayatıma, odama, dünyama nasıl bir anlam yükleyeceğimi bilmiyordum. Hayatım sıkıştırılmış bir resim gibi ve aşk kırışıklarını açıyor. Ona renk veriyor. Ona boyut veriyor. Ve en önemlisi Aşk, hayatı inanabileceğin, dokunabileceğin bir şiir yapıyor. Hayatında bir mısra bile şiir dinlememiş olsan bile.
