Aurora
@misspurposeless
Kitap okuyorum, bir şeyler yazıyorum, oyun oynuyorum ve şarkı dinliyorum.
238 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitabın konusu: Distopik dünyada halk özel güçleri olan modifiyeler ve sıradan insanlar olan asallar olarak ikiye ayrılmıştır. Asalların yönettiği dünyada modifiyeler istenmemektedir. Bir modifiye olan Wren, onu küçüklüğünden beri büyüten amcasıyla yaşamaktadır. Bir anda keskin nişancılığıyla dikkatleri çeken Wren, asalların amcasına bulmasına sebep olur. Böylelikle hayatı tepetaklak olur.
Kitaba o kadar önyargısız başladım ki. Bu yüzden de vadettiklerinden dolayı çok memnunum. Kitapta aslında gördüğümüz diğer fantastik/bilim kurgu kitaplarından parçalar olsa da kitabın heyecanı asla kesilmiyor. Özellikle bölümler öyle bir yerde bitiyor ki bir bölüm daha okuyayım diye diye bir sürü bölüm okuyabiliyorsunuz. Ve durum 500 küsür sayfa içinde öyle bir noktaya geldi ki. Hala şok içindeyim. Ne yazsam ne desem, bilemiyorum. Romantik olan kısımları sevdim. Ayrıca kitapta oluşturulan dünyayı, modifiyelerin farklı güçlere sahip olması gibi ayrıntılar hoşuma gitti. Kışkırtma gücünde aklıma ay günlüklerindeki kraliçe geldi, yine bi sinirlendim, neyse. Aksiyonun bol olduğunu zaten söylemiştim bir de kitap akıcı olduğu için ekstra güzelleşiyor. Söyleyecek çok şeyim var ama hepsi spoilere girebileceği için o kısma saklıyorum. Son olarak kitap +18. Bir de Wren'i ve Cross'u cidden sevdim sadece +18 sahnelerin biraz fazla kaçmasından puan kırdım.
Şimdi spoiler olabilecek yorumumuza geldiğimize göre ben Lyddie'ye mi söveyim, Kaine'nin yaşamasına sevineyim mi yoksa üzüleyim mi? Betima'ya çok üzüldüm ayrı mesele. Roe'ye mi saydırayım? Generalin layığını bulduğuna sevineyim mi? Ben ne yapayım? Cidden bilmiyorum. Bu kitapta kimseye güvenilmez. Ama Wren'in cidden pervasız olduğunu düşünüyorum. Hep de o yüzden kaybediyor zaten salak kızım ama nereden bilsin en güvendiği insanların bile onu
"Şehirdeki bir meyhaneye gittik. Kafayı bulana kadar sentetik viski içtik. Ona Ivy'den niye ayrıldığını sorduğumda, yüzünde ciddi bir ifade belirdi ve Çünkü hayallerimdeki kız o değil, dedi. Gülüp, Peki, öyleyse kim? diye sordum."
"O ne dedi?"
"Hayallerindeki kızın papatyalara bayıldığını söyledi."
Karanlıkta gülümsüyorum.
"Onu ömrü boyunca sevdiğini söyledi. Körkütük sarhoş olduğu için saçmaladığını zannettim. Gülüp, Sevmişsindir tabii, ahbap, dedim."
Kaburgalarımın dürtüldüğünü hissediyorum.
"Sanırım seni kastediyordu, Darlington."
Tebessümüm öyle bir genişliyor ki suratım neredeyse ikiye ayrılıyor.
"Teşekkürler," diyorum.
"Ne için?"
"Beni öldürmelerine izin vermediğin için. Benimle geldiğin için. Altı yaşımdan beri en yakın dostum olduğun için."
Göz göze geliyoruz.
"Seni seviyorum." Sesi kafamda boğuk çıkıyor.
"Ben de seni seviyorum."
..."Neyden korkuyorsun?"
"Senin için hissettiklerimden." Gözlerini benimkilere dikip onları esir ediyor. "Ruhumdasın, Wren. Nefes alırken seni göğsümde hissediyorum. İçimdesin. Çocukluğumdan beri öylesin ve seni kaybetme düşüncesi..."
Boğazım tamamen düğümlense de fısıldamayı beceriyorum. "Beni kaybetmeyeceksin."
"Seni güvende tutmamı çok zorlaştırıyorsun."
"Beni güvende tutmana gerek yok."
"Pervasızsın. Seni durdurmasaydım o yanan binaya dalacaktın."
"Kaine benim arkadaşımdı..."
"Senin hayatın benim için daha önemli," diye sözümü kesiyor Cross. "Bunu anlıyor musun? Sutler iyi biriydi ama seninkine kıyasla hayatının hiçbir önemi yok. Senin hayatta olman benim için her şeyden daha önemli. Seni güvende tutmak uğruna önüme gelenin boğazını keser, bütün dünyayı yakıp kül ederim. Hatta..."
"Ben de seni seviyorum."
Susuyor. Dudaklarında bir sırıtış beliriyor. "Biliyorum."
Ukala herif. O iki kelimeyi daha önce kimseye söylemedim ve Cross bunu doğal karşılıyor.