Aurora
@misspurposeless
Kitap okuyorum, bir şeyler yazıyorum, oyun oynuyorum ve şarkı dinliyorum.
237 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
"Bana beni sevdiğini söyleyeceksin. Söyle ve kalbini bana ver, söz veriyorum, Lucy... sana söz veriyorum, ona göz kulak olacağım."
"Kalbimi çaldın, seni pislik."
"Tam olarak doğru kelimeler değil, tekrar dene."
Hafifçe güldüm. "Sanırım sana âşık oldum, Adam Connor."
Bir şey söylemeye başladı ama parmağımı dudaklarına koydum.
"Seni seviyorum," diye kısık bir sesle itiraf ettim. "Haklısın, seni seviyorum ve bu beni de çok korkutuyor."
Dudaklarında yavaşça bir gülümseme belirdi ve güzelliği karşısında kalbim ışıldadı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yanına gidip, "Siktir, seni seviyorum," diye mırıldandım. "Seni çok seviyorum, Lucy,"
Ona sarıldığım kadar sıkı bir şekilde bana sarılarak karşılık verdi.
Vücudu sarsılıyordu, nefesinin kesildiğini duydum. Mümkün olsaydı onu daha yakınımda tutar, ona daha sıkı sarılırdım.
"Seni seviyorum," diye boynuna fısıldadıktan sonra tenine bir öpücük kondurdum. "Seni seviyorum. Seni seviyorum."
Gözlerimi kapayıp tüm bağırışları ve flaşları görmezden geldim.
Gözyaşlarının tadına bakarken sayısız kez dudaklarını öptüm.
Boynunu, boğazını, burnunu öptüm. Her yerini. Her santimini.
İkinci kez oğlumun yanında olduğu için ona tekrar tekrar teşekkür ettim.
Uzunca bir süre ona sarıldım.
Etrafımızdaki dünyayı tamamen görmezden geldim.
Lucy'nin onu ayakta tutabileceğime güvendiği, kulağına onu sevdiğimi fısıldamama izin verecek kadar bana güvendiği, etrafımızdaki herkesin kaybolup sadece üçümüzün kaldığı o özel anda, onunla mücadele etmem gerekse bile, hayatımızın geri kalanı boyunca onu mutlu edeceğimi ve lanetini çoktan ortadan kaldırmış kişinin ben olduğumu anlaması için elimden gelen her şeyi yapacağımı anladım.
Tam olarak ne demek istediğimden emin olmadan gözlerinin içine bakıp itiraf ettim, "Bunu söylemekten hoşlanmıyorum ama şu andan itibaren benden kırk dokuz alıyorsun, Adam Connor."
Ve şimdi, her şeyin üstüne, bana günün birinde evim olabileceğini hissettirdiği için ondan nefret etmeye başlamak zorundaydım.
"Kırk dokuzu sevdim. Güzel bir sayı."
"Eve gidip eline buz koyalım," dedim yorgun bir şekilde.
"Bir evim yok," derken Lucy'nin de sesi en az benim kadar yorgun çıktı.
"Bu gece var."
Kitabın konusu: Endura'nın batmasıyla Kuzey Merika Yüksek Bıçağı olan Goddard, tırpanlar için yeni dünya düzenini getirmiş ve kuralları kendi lehine olacak şekilde düzenlemeye çalışmıştır.
Neden olduğunu bilmiyorum ama ilk iki kitaba kıyasla bu kitap bir türlü akmadı. Anastasiya ve Rowan'dan sonra Greyson'a alışmıştım ama hala inatla kitaba birilerinin eklenmesinden mi sıkıldım, heyecanlı olmaması mı beni etkiledi, bilmiyorum ancak ilk iki kitaba kıyasla benim için ortalama kaldı diyebilirim. Yine de Goddard hariç tüm karakterleri seviyorum, Rand'ı bile. Eğer kitabı beklentisiz okursanız belki benden daha çok sevebilirsiniz. +14 bir kitap diyebilirim.
Spoiler olabilecek yorumuma gelirsek iterasyonun ne olduğunu anlayana kadar feleğim şaştı diyebilirim. Bunun dışında bazı sayfalarda bir rahibin tefsiriyle diğerinin analizini okuyorduk, onların sebebini hala anlamadım. Fırtına Bulutu'na üzüldüm. Astrid'e daha çok üzüldüm. Normalde bu kitap sondu diye biliyordum, Devşirmeler çıkmadan önce öyleydi ama cidden son bu olsaydı bu sondan hiç de tatmin olmazdım. Goddard ve Rand'a ne oldu? 117 yıl boyunca o gemide neler yaşandı? Asıl ana karakterlerden biri Rowan olmasına rağmen onu neden bu kadar az okuduk? Koca bir kitap boyunca tutsaklığı dışında bir şey görmedik. Bir ara yazarın kayıp adayı da unuttuğunu sanmıştım ama unutmamış. Tamam her şey yavaş olması gerekiyordu, onu anladım ama şimdi ilk kitaptan çıtayı bu kadar yükseltmişken ben daha farklı şeyler bekledim şahsen. Çan'ın çıkmasını, Tonistlerin sırf Fırtına Bulutu'yla konuşabiliyor diye onu peygamber ilan etmesini beklememiştim. Greyson'ı severim yanlış anlaşılmasın ama bir şeyler bozuktu bu kitapta.
Kısacası en baştada da dediğim gibi ilk kitaplarına nazaran daha az beklentiyle okursanız sevebileceğinizi düşünüyorum
