Yazarın ölümsüzlüğünü ölümlüler yanlış biliyorlar, sanıyorlar ki, yazar o eserleri yazdı diye ölümünden sonra da eserleri sayesinde yaşayacak. Ne ahmakça bir düşünce. Her şey ölür. Yazar öldüğünde yazar ölür, eserleri dünyada durdukça, eserleri sadece dünyada durur. Ama eserlerin içinde akan o halde nasıl şimdi ben açıp da Mitya'nın bahçeye bakışında bahçeyi görüyorum, bahçeyi görmeyi yaşıyorum. Biraz açayım meseleyi, çünkü tam olarak sorduğun bu değil, ama buradan oraya yol alacağım. Aslında biraz örteyim meseleyi, çünkü apaçık olanın cazibesi yok diye, ona bakmaz bile bazen insan.
Mitya'yı ben öldürdüm. Ama anlamaya çok yaklaşmıştı, alışmayı reddetmişti, bu da onu idrak şehidi yapar. Nur içinde yat Mitya. Bir gün elbet buluşacağız.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Gruşenka’dan Dmitri’ye
…. Uzaklara gidiyoruz… Sarılıp öpüyorum seni, sokuluyorum, üşüyorum sanki, kar pırıl pırıl parlıyor… Biliyor musun Mitya, ay ışığında parıldayan karlara bakarken kendimi yeryüzünün dışında sanırım. Uyanınca baktım, sevgilim yanımda… ne iyi!
Herif oturduğu yerden Mitya'ya bakarak gülüyordu. Başka bir durumda Mitya belki köpürüp vururdu bu ahmağa, ama şimdi çocuk gibi halsizleşmişti. Usulca peykeye gitti, paltosunu aldı, ses çıkarmadan giydi ve odadan çıktı. Öbür bölmede orman bekçisini bulamadı; orada kimse yoktu. Cebinden bir elli kapiklik çıkarıp yatak, mum, hizmet parası olarak masaya bıraktı. Kulübeden çıkınca etrafında çepeçevre ormanı gördü. Gelişigüzel yürüdü; hatta kulübeden sağa mı, sola mı dönmek gerektiğini bile bilemiyordu, dün gece papazla gelirken yolu fark etmemişti. İçinde kimseye, hatta Samsonov'a karşı bile kin yoktu. Dar orman yolunda düşüncesiz, şaşkın, aklını yitirmiş gibi, nereye gittiğini umursamadan yürüyordu. Ruhça, vücutça öyle halsizleşmişti ki, karşısına bir çocuk çıksa yıkabilirdi onu... Ormandan güçbela çıkabildi. Hasattan sonra çıplanmış tarlalar önünde göz alabildiğine uzanıyordu. Mitya boyuna yürüyor, “Nereye baksan hep keder, hep ölüm!” diye tekrarlıyordu.
Mitya:
".... Fakat âşık olmak sevmek değildir. İnsan nefret ederken de âşık olur. Aklından çıkarma bunu!"
AJAHHSHSHAJAJAJJA
Demin belki bir söz verdim, ama şimdi, "Ya gene, birdenbire, Mitya hoşuma giderse?" diye düşünüyorum... Bir kere böyle hoşuma gitmişti de tam bir saat ona gönlümü vermiştim. Belki şimdi ona gidip bugünden tezi yok bende kalmasını isterim. Böyle kararsızım ben işte!