Ölmek... Ne ki ölmek zaten ya? Ölmek, uyumak sadece.
Düşünün ki yalnız uykuda bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırları insanoğlunun.
*Uyumak...*
Ama düş görebilir insan uykusunda — işte bu çok kötü!
Çok kötü... Çünkü o ölüm uykularında,
Sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Öyle düşler görebilir ki insan,
Bir düşünsene bunu...
Ama işte *bu düşüncedir* uzun yaşamayı cehennem eden.
Yoksa kim dayanabilir ki zamanın kamçısına?
Zorbanın kahrına, gururun çiğnenmesine,
Sevginin kepaze edilmesine,
Kanunların bu kadar yavaş,
Yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine,
Kim dayanabilir?
Kötülere kul olmasına iyi insanın,
Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken?
Kim dayanabilir?
Kim ister ki bütün bunlara katlanmak,
Ağır bir hayatın altından inim inim inleyip ter dökmek,
Ölümden sonraki bir şeyden bu kadar korkmasa?
O kimsenin gidip de dönmediği o bilinmez dünya
Ürkütmese yüreğini?
Kim dayanabilir?