Mustafa Karcıoğlu
@mkarcioglu
Reklam
Alıntı hakkında alıntı.
- Yüz yaşına gelince insanoğlu aşktan ve dostluktan elini eteğini çekebilir. Kötülükler ve istençdışı ölüm onun gözünü korkutmaz. Herhangi bir sanatla, felsefeyle, matematikle uğraşır ya da tek başına satranç oynar. İstediği zaman kendisini öldürür. Yaşamının efendisi olan insan ölümünün de efendisidir.
– Bir alıntı mı bu yoksa? diye sordum ona.
– Kuşkusuz. Alıntılardan başka ne kaldı geriye. Dil bir alıntılar dizgesidir.
İnsan ister istemez sonunda düşmanlarına benzer.
- Evet. Tek bir çocuk. İnsan türünü çoğaltmak doğru olmaz. Kimileri insanı, Tanrı’nın, evrenin bilincine varmayı sağlayan bir organı olduğunu düşünürler, fakat hiç kimse böyle bir Tanrı’nın var olduğunu kesin olarak bilmiyor. Şimdi sanırım, yeryüzündeki bütün insanların tek tek ya da aynı anda intihar etmesinin iyi ve kötü yanları tartışılıyor. Ama biz asıl konumuza dönelim.
Sırasıyla, şimdi unuttuğum en ince ayrıntılarına dek anlattım ona. Daha sözümü bitirmeden bana sordu:
– Oralarda çok şarkı söyledin mi?
Soru beni şaşırtmıştı.
– Başlangıçta, dedim, hayatımı kazanmak için şarkı söyledim.
Daha sonra, anlayamadığım bir korku beni şarkıdan ve arptan uzaklaştırdı.
– Olabilir, dedi. Öykünü anlatabilirsin yine.
Olayların sırasını bozmadım. Sonra uzun bir sessizlik oldu.
– Sahip olduğun ilk kadın sana ne verdi? diye sordu.
– Her şeyi, diye yanıtladım.
– Bana da yaşam her şeyi verdi. Yaşam herkese her şeyi verir ama çoğu bunu bilmez. Sesim yorgun ve parmaklarım zayıf, ama dinle beni.
Reklam