Çok uğraştım, sevilmek için ayrı kabul görmek için ayrı farklılığımı ispat etmek için ayrı uğraştım. Sıkıcı olamazdım, sıradan olamazdım, sürüye zinhar katılamazdım.
Çok uzun yıllar boyunca kendimi yetersiz ve eksik hissettim. Hep daha çok çalışmam, daha çok başarmam, daha çok olmam gerektiğine inandım. Çünkü o zaman takdir görebilecektim. O zaman bana aferin diyecek, saçlarımı okşayacaklardı. Ben nihayet o zaman onlara layık olabilecektim.
Kalıntılarım, tortularım, gözden kaçmış tozlu köşelerim vardı. Anlamlandıramadığım özlemlerim, hiçbir desteği olmayan korkularım, üzerinden atlayamadığım öfkelerim vardı. Tarif etsem edemezdim, edemedim de. Ama biliyordum ki, ben hiçbir zaman sadece ben kadar az, genç ve toy değildim.