…derken Boğaz’ın karanlık sularını gümüşe boyayan bir şimşeğin derin uğultusu konuşmama izin vermedi. “Dünya kendini temizliyor, yoksa bu kadar kötülük, bu kadar pislik, bu kadar kabalık nasıl ortadan kalkacak?” diye geçirdim içimden.
Hayır, depresyondan kurtuluş yoktu, onunla birlikte yaşamak vardı, her an her dakika, her saat onunla mücadele etmek vardı. Peki beni ne iyileştirdi o zaman? Elbette unutmak. Zihninin o tatlı sise teslim olmasını küçümseme.