Ümmühan.
@mmhnn
10/10
2024 71. kitabı
Çok övülen, çok sevilen, sanırım hakkında hiç olumsuz yorumla karşılaşmadığım bir kitap. Böylesine sevilen bir kitaptan elim boş dönmeyeceğimi zaten biliyordum ki öyle de oldu.
Kitap insanın; insan olmakla ilgili başlıklarıyla ayrılmış. Birey ve Toplum başlığıyla başlayarak insanın kendiyle olan ilişkisine, toplumla, çevresiyle ve anne-babasıyla olan ilişkisine de yer verilmiş.
Okuyup bitirince kitabın isminin daha anlamlı hale geldiğini de itiraf etmem gerekir.
Kitapta yeri geldi kendimi, yeri geldi hayatımdaki insanları buldum.Onları ve kendimi okuyormuş gibi hissettiğim yerler oldu. Bu da kitabı benim için daha anlamlı bir hale getirdi, işlenen konularda farkındalığımın arttığını da hissettim. Bu nedendendir ki herkesin okuyup anlayabileceği çok değerli bir psikoloji kitabı olduğunu düşünmekle beraber, insan olmanın ne demek olduğunu daha iyi anlamak amacıyla, imkanı olan her insanın ve özellikle anne-baba adaylarının okuması gerektiğini düşündüğüm kitaplardan biri.
Bu kitapla 20 li yaşlarımın başında tanışmış olduğum için mutluyum.
Reklam
Puan vermedi·124 syf.·
2024 65. kitabı
Okuduğum ilk Yaşar Kemal kitabıydı.
Adını sık sık İnce Memed kitabıyla duyduğum yazarı, ayrıca Zülfü Livaneli aracılığıyla da sık sık duymuş ve merak etmiştim. Hem ince olduğu hem de bir efsane olduğu için okumasının daha keyifli olacağını düşündüm ve Yaşar Kemal ile güzel bir tanışma yapmak istedim.
Kitabın konusuna gelecek olursak, Paşa Mahmut Han'ın (Gülbahar'ın babası), beyaz atının Ağrı Dağında çoban olan Ahmet'in kapısına gelmesiyle başlayan efsane Gülbahar ile Ahmet'in aşkıyla ve bu aşk için imkansızlıklar eşliğinde yapılan yiğitliklerle devam ediyor.
Eğer bu kitabın yazarını tanımıyor olsaydım ve hangi yıl yazıldığını bilmeseydim, gerçekten Osmanlı'da yaşamış birinin kaleme aldığını düşünürdüm. Efsane olmasından kaynaklı olan yer yer gerçek dışı anlatımlarla ama bir yandan da gerçek olanı anlatmasıyla kendisine saygı duydum.
*SPOİLER*
Kitabının bitişini bazıları eleştirmiş. Açıkçası ben de kitap bittiğinde Ahmet karakterine çok sinir oldum. Gülbahar'ın yaptığı onca fedakarlık kendisinin yaptığı yiğitlikler... Hadi onlar kendi aşkları için savaştılar ama ya Sofi, Demirci Hüso, Şeyh, onlarca ağrı dağı köylüsü ve de Memo... Sadece onlar için bile bu aşk yaşanmaya değerdi. Ahmet'in sonunda yaptığı o gurur da neyin nesiydi? Ağrı Dağını aşan Ahmet, Memo'yu mu aşamamıştı? Tüm efsane boyunca zavallı Gülbahar'a üzülmekten kendimi alıkoyamadım. Aşkına kavuştuğunu sanarken aslında kaybetti. Kitapta Sofi demişti zaten, "Her şeyin bir çaresi var, bu aşkın sonu yok." Bu aşkın sonu gerçekten olmadı.
Sonuç olarak Ahmet'e rağmen güzel bir Yaşar Kemal tanışmasıydı. İçindeki Abidin Dino'nun çizimleriyle de beklediğim gibi okuması kolay ve zevkli bir kitap oldu. Ayrıca iyiki Kasım'da okumayı tercih etmişim de dedim. Çünkü bazı kitapların gerçekten mevsimleri
