Herkesin unutmayı tercih ettiği bir olayı ısrarla hatırlamaya devam etmen kendini cezalandırmanın bir sonucu.Mutlu olmayı hak etmediğini düşünüyorsun çünkü .Yanında olanlara haksızlık ettiğinin farkında değilsin . Gerçek bir cesaret biçimi değil bu.Mutsuzluğunu seni sevenlere bulaştırıyorsun.
Onları nasıl seveceğini bir türlü öğrenemedin.Birini gerçekten sevmek, mutsuzluğu tercih etmekten daha cesurca.Fark edemedin.
İnsanı ağır yaralayan ne varsa, yaşanıp bittiği andaki acısıyla kalabilseydi, tahammül gücümüz ayakta durmamiza yetebilirdi.Öyle kalmadığını öğreneli çok zaman oldu.O keskin acı ,o yaralayıcı savruluş hafızamızın korunaklı odalarında ilk andaki kadar taze ,ilk andaki kadar sarsıcı,ilk andaki kadar kederli var olmaya devam ediyor.