Ben bir şey düşünmezdim, bütün insanlar gibi yaşarken pek çok şeyi düşünmek gereği duymuyordum.İnsan suyu bilmeyen balık gibiydi, bilmesi için sudan çıkması gerekiyordu.Hayat mecbur bırakmadıkça insan hayatı boyunca hayatını sorgulamıyordu,sorgulamak için bir sebep gerekiyordu.Hayat pek çok kişiye bu sebebi veriyordu aslında; tesadüf sandığımız karşılaşmalar,kaderin oyunu sandığımız olaylar hayatını GÖR deme biçimiydi. Ama çoğunluk görmezden gelmeyi tercih ediyordu,hayatın akıntısının içinde kaybolup gidiyordu ya da büyük bir kayaya çarpıp parçalanıyordu.
Sayfa 158
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsan yalnızlığa yazgılı bir varlıktı.Benim içime dokunansa insanın yalnızlığa yazgılı bir varlık olması değil,yazgısını bu kadar derin bir yerden bilmesiydi.İnsan öleceğini bilen tek canlı olduğu gibi yalnızlığının bilincinde olan olan tek varlıktı ve ömrü tıpkı ölümü inkar etmeye çalışmak gibi yalnızlığını inkar etmeye çalışmakla geçiyordu. Varoluşun bu acı gerçeği hayatımızı ucuz bir melodram haline getiriyordu ama gerçek buydu, hayat ucuz bir melodramdı, biz de bu melodramın oyuncuları olan yalnız insanlardık. Bunu bilmek içimi kederle dolduruyordu.
Sayfa 153
Anneme göre zaten yakın arkadaş diye bir şey olmamalıydı çünkü yakın arkadaşlık imkansız bir ilişkiydi.Tarih yakın arkadaşının ihanetine uğramış insanların hikayeleri ile doluydu. Havarisi Yahuda İsa'ya,en yakın dostu Brütüs Sezar'a ihanet etmişti. Annem için önemli olan ihanete uğramak değildi, ihanet hayatın doğasında vardı, her an her yerde pusuda bekliyordu. Önemli olan ihanete uğradığında yıkılmamaktı.
Sayfa 152