Emirhan Mutlu

Emirhan Mutlu
@mmutlue
Maviye
Otobüs camına yaslanmış bir gökyüzü var Saçlarında geziniyor bulutlar... Mavi mavi hiç bu denli yakın olmamıştı bana Göğün ağırlığı kalbime indi o an Şehrin dar sokaklarını değil, Gözkapaklarının ardında sakladığın sırları merak ediyorum. Kim bilir hangi ses getirdi seni bu koltuğa, bu ana, ama en önemliisi neden kalbim bir virajda ansızın hızlanmayı seçti? Belki bir şarkının kırıntısıydın, belki de tesadüfün en keskin yüzü. Henüz adını bilmeden İçimde dalgalanıyor gökyüzü İçimde dalgalanıyor denizler Sana bakarken anlıyorum: hiçbir harita göstermiyor bu rotayı, hiçbir pusula ölçemiyor mavinin ağırlığını. Ve otobüs yavaşça durağa yanaşırken biliyorum, inersen bütün şehir eksilecek içimden. Ama kalırsan, belki yolculuk ilk kez gideceği yeri unutacak. Süzülecek süzülecek süzülecek umutlara
Reklam
Zamanı geldi artık
dudaklarında bir nokta var, belki bilirsin sen de öpünce titreyen duvarları kalın bir sır işte oradan başlıyor dünya ne zaman öpseydim oradan gözlerin bulanırdı kahveyle yeşil arasında sevmek seni, sevmek gözlerini yalnızca sevmek değil işte Tanrılaşmak seninle rayların üstünde yüzüme bakmıyorken bile sevmek seni sevgilerin en sevgisiyle- kalabalığın gövdesinde sıkışan binlerce adımın arasında yalnız sana açılan kapı bulmak eskimeyen ve asla eskimeyecek güzelliğine bakmak ve seninle yürümek düşmüş yaprakların altında bahçelerde yeni bir mevsim bulmak gibiydi her seferinde her yüz bana hala yabancıyken senin yüzün bütün çağların aynası bütün dillerin en kadim şarkısı eskiden sevgimiz buluştuğunda ne şehir ne gürültü ne gece ne gündüz işte o zamanlardı geçmişti eski zamanlarda eskimeyen güzelliğine bakmak Sevgimizle dolu göğün altındaki sessiz caddelerde Ellerimi tutarken hayalin, zaman bile durur gibi Limanda soğuk bir gecede İzini süren rüzgar adını fısıldar gecenin kıyısında Ne şehir, ne kalabalık, ne de saatler engel olur bize demiştim ya şimdi aramızda şehirler, saatler geceleceler ve kocaman gündüzler var ama bilmelisin son sözüm artık belki
Şiir
İhtimali
Bazen düşünüyorum Bir başkasının gözlerinde Yanlışlıkla senin bakışlarını Bulursam diye korkuyorum Çünkü orada sana benzeyen boşluğu seviyorum Yürürken gölgeme basar gibi Bir yabancının sesine takılırsam İçimde bir şey kopacak biliyorum Çünkü ben Senin yokluğunu bile herkesten çok seviyorum İşte bu bir yanılgıya tutunma Ve işte bu ihtimal Bir gün senin için değil Mutluluktan ağlama ihtimali Senin yokluğundan bile ürkütücü benim için Başkasının kollarında mutluluktan ağlama ihtimali...
Şiir
Ne zaman unutsam seni
Ne zaman unutsam seni Gözlerin iniyor üstüme Yağmurdan arta kalan Çırılçıplak gök gibi Bazen yakınsın bana Dizlerimdeki yaralara üflediğim çocukluğum kadar yakın Bazen en uzaksın Akşam ayazında seni tren istasyonunda beklediğim gibi Ne yana dönsem yanımdasın işte Bana hem yol Hem uçurumsun Ben biliyorum ben biliyorum Hiçbir aşk öldürülemez susturularak Yara gibi taşıyorum seni içimde Ben kan oldukça sen yaşıyorsun
Şiir
Birbirimizin Nefesinden Aydınlansaydık
Düşünsene, Bir kentin bütün lambaları aynı anda sönse Ve biz yalnızca birbirimizin nefesinden aydınlansak. Belki de aşk dediğin, Yarım kalmış bir cümlenin Bütün bir geceyi ayakta tutmasıdır. Karanlık çoğaldıkça biz, birbirimizin gölgesinde yeni bir sabah icat ederdik. Ama sonra, o sabahı bana bırakmadan çekip gittin. Şimdi bütün şehir benim içimde kararıyor, ve senin yokluğun hiçbir ışığa borçlu değil acısını.
Şiir