Bazen bir şey içinde kendimizi unutmayı başarırız;ama dünya içinde kendimizi nasıl unutabiliriz? Bu olanaksızlık var olma acısının tanımıdır. Bu acının yakaladığı kimse hiçbir zaman iyileşmeyecektir,evren tamamıyla değişse bile
İnsan kendini şeytan'da çok fazla bulduğu için o'na tapamaz; ondan bilerek nefret eder; kendinden yüz çevirir ve tanrı'nın yoksul vasıflarını ayakta tutar. Ama şeytan bundan şikayetçi değildir ve bir din kurmaya hiç heveslenmez: zayıflatılmamasını ve unutulmamasını temin etmek için burada değil miyiz biz?