Sorunu kendinde görmeye başlamak ölümcül bir alışkanlıktır. Kendi kendinin kurbanı olmuşsundur, işin kötüsü en yakınındakiler bile bunu fark ettiklerinde sana acımasız olmaktan, hakkını yemekten çekinmezler. Ne yaparlarsa yapsınlar onları suçlamayacağını bilmenin rahatlığındadırlar.
İnsan ölüme yaklaştığında hatıraları yerli yerince sıraya koymakta güçlük çekiyor. Zaman hızla tükenirken her bir hatıra karanlıktan kafasını kaldırıp, telaşlı köşe kapmacada öne geçmenin peşine düşüyor.
Babama muhtaç değildim, o olmadan da hayatımı sürdürmenin bir yolunu buluyordum ama bir babanın kızına söyleyeceği birkaç şefkatli söze muhtaçtım. Şefkatli sözlere...
"İşgüzarların lafları bir yana lakin sizin her şeye gericilik yaftası vurmanız kendi insanınıza nefretinizin tezahürü. Garbın her türlü keyfiyetine ilericilik demek acınası bir durum. Softalar bizi çöle çağırırken siz de bizi kuru taklitçiliğe çağırıyorsunuz."