İfade-içerik şeklindeki ikili eklemlenme sistemleri dil semiyolojisinden çıkarılamaz; aslına bakılırsa, gösterge makinelerinin diyagramatik bir işlevinin olduğu her yerde -askeri makine, teknolojik, müzikal makine, aşk makinesi vb.- bu sistemlere öyle ya da böyle rastlanır.
Herhangi bir zamir yerine her zaman bir "o" konabilir. "O", ister kişi zamiri olsun, ister işaret, ister iyelik, ilişki, soru zamiri ya da belgisiz zamir olsun, ister zamirler, isterse de fiiller ya da sıfatlarla ilişkili olsun, her tür zamirliği üstten kuşatır. "O" ifade halkalarının potansiyel eklemlenişine karşılık gelir; bu halkaların içerikleri nispeten en az biçimselleşmiş içeriklerdir ve bu nedenle, azami vesileye bağlı olarak yeniden düzenlenmeye de en müsait olanlardır; "o" bir özneyi temsil etmez; bir düzenlemeyi diyagramlaştırır.
Reklam
Makinesel bir anlamın ifadesi şunları ikame eder:
1. gösteren/gösterilen çiftine dayanan anlamlama sistemi;
2. töz/biçim çiftine dayanan temsil sistemi;
3. Göndergeye, yani yeğinlikli maddi çokluklara doğrudan erişimi engelleyen özneleşme tarzı olarak, önceki iki sistemin eklemlenmesi.
Psikanaliz bir bilim değil, belirli bir dönemde ve bağlamda düzenleyici modeller önermiş olanlarla aynı sıfatla kabul edilmesi gereken bir politik-dini harekettir.
Psikanalitik denetimin hırsının sınırı yoktur.
Teoride hiçbir şey ondan kaçamamalıdır. Bu yüzden bir hegemonya istenciyle, deliliği, düşü, her türden sapmayı, sanatı, tarihi, ilkel dünyayı, sürçme ya da eksik bir edim gibi gündelik yaşamın en ufak sekanslarını, her şeyi aynı anda hedef alır. Her anlamsızlık onun kendi açıklayıcı şemalarına boyun eğmek ve onun kavrayışının alanına girmek zorundadır.
Freudculuk arzunun bilinçdışı yatırımlarının anlamını keşfettiği dönemde bir yandan da "kötü büyüleri" defetmeye çabalıyordu. Psikanaliz, başından beri, kendi kategorilerini döneminin normatif modelleriyle uyumlu kılmaya çabaladı.
Reklam
Reklam