monani
@monani
Ivare enim euge
"Başkalan seni hafife alabilir Donatella ama ben değil.”
Tella onun bu sözleri karşısında hiçbir şey hissetmemeye çabaladı. Hayatı boyunca onu işe yaramaz bulan babası, onu seven ama başım beladan uzak tutamayacağından korkan ablası ve onu yalnızca bir baş ağnsı olarak gören büyükannesi tarafından küçümsenmişti; Tella bile zaman zaman kendini hafife almıştı. Ona en çok inanan kişi gibi duranın aynı zamanda onu ağır ağır öldüren kişinin ta kendisi olması neredeyse zalimceydi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Bir şey seni durmaya zorlayıncaya dek bu yolu takip et. Orada sonraki ipucunu bulacaksın. Ama unutma Bayan Dragna, Caraval ipuçlarından ibaret değildir. Ablan sırf basit bulmacaları çözdüğü için kazanmadı. O bulmacalar uğruna feda etmeye hazır olduğu şeyler yüzünden kazandı. Ve de seni bulma uğruna feda etmeye hazır olduğu şeyler yüzünden."
Ama Tella bir hastalığa yakalanmayı ne kadar istiyorsa âşık olmayı da o kadar istiyordu. Ölmeye değer hiçbir öpücük yoktu. Hiçbir ruh kaynaşıp birleşmeye değmezdi. Dünyada birçok yakışıklı genç erkek vardı ama Tella onlardan hiçbirini yürek kadar narin -ya da değerli- bir şey emanet edilecek kadar güvenilir bulmuyordu, özellikle de kendi yüreği uzun zaman önce Kupa Prensi tarafından kırılmaya mahkûm edilmişken.
“Her iyi hikâyeye bir kötü adam gerekir.”
“Ama kötü adamların en iyileri için için sevdiğin tiplerdir. Büyükannem hep Caraval’daki kötü adamın Legend olduğunu söylerdi.”
Dante’nin dudakları alaycı bir sırıtışla kıvrıldı. “Tabii öyle demiştir.”
“Yalan mı söyledi diyorsun yani?”
“Herkes ya Legend’ı ister ya da Legend olmak. Masum genç kızların onu bulmak için kaçmasına engel olmanın tek yolu, onlara Legend’ın bir canavar olduğunu söylemektir."
10/10
3 günde okudu
·2025 4. kitabı
