monani
@monani
Ivare enim euge
Evangeline, "Dur! diye seslendi. "Adın ne?"
Adımı biliyorsun, Küçük Tilki.
Ama düşünceleri yine kızın duyabileceği kadar şiddetli yayılmamıştı.
Jacks daha önce kararlaştırdığı ismi söyledi. Evangeline'in hatırlamayacağını biliyordu, kendisi de unutmayacağından emin olmak istiyordu. "Bana Okçu diyebilirsin."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Jacks'i tanımaması onun için daha iyiydi. Ama Jacks alçağın teki olduğu için onu unutmuş olmasından nefret ediyordu.
Hem de anılarını kaybetmesinin nedeni kendisi olduğu halde.
Aklına Honora'nın sözleri geldi.
Bu düzeltmek istediğin, küçük bir hata değil. Bunu yaparsan, Zaman senden aynı derecede değerli başka birini alır.
Jacks Zaman'ın ondan bir şey alacağını sanmıştı. Alacağını Evangeline'den tahsil edeceği aklına gelmemişti.
Adam çok güzeldi. İnsana benzemiyordu. Mavi gözlü, san saçlı bir savaş meleğine benziyordu, yüzüne baktıkça Evangeline bundan sonra şiir yazmak istediğini hissediyordu. Adam neredeyse parlıyordu. Evangeline acaba az önce dediği doğru muydu diye düşündü; belki de gerçekten ölmek üzereydi, bu adam da onu cennete götürmeye gelen melekti.
Adamın kolları onu daha sıkı sardı. Evangeline gerildi. Ama sonra bir şey hatırlar gibi oldu. Fazla bir şey değil, yalnızca bir adamın onu kucaklayıp taşımasıyla ilgili hayal meyal bir anı, ardından da bir düşünce.
Bu adam onu yalnızca kucağında buz gibi suların arasından geçirmekle kalmazdı. Gerekirse onu ateşten, savaşın ortasından, düşen şehirlerin, yıkılan dünyaların içinden çekip alırdı...