Rumeysa Sinoğlu
@monarumeys
ağlama duvarı
Hayatta esas mesele mutluluktur. Bazıları mutludur ,bazıları mutlu olamaz. Tabii çoğunluk ikisi arasında bir yerdedir. Çok mutluydum o günlerde ,ama fark etmek istemiyordum . Şimdi yıllar sonra fark etmemenin belki de mutluluğu korumanın en iyi yolu olduğunu düşünüyorum.
Yirmi yaşımdan beri beni her türlü beladan ve mutsuzluktan koruyan görünmez bir zırh olduğu duygusu vardı içimde . Bu duygunun bir yanı , bana başkalarının mutsuzluğuyla fazla meşgul olmanın beni de mutsuz edebileceğini ve zırhımın delinmesine yol açabileceğini sezdirirdi.
Çünkü özellikle gençliğinde , hiç kimse bundan sonra her şeyin daha kötü olacağını düşünerek hayatını sürdüremeyeceği gibi , insan eğer hayatının en mutlu anını yaşadığını hayal edebilecek kadar mutluysa , geleceğin de güzel olacağını düşünecek kadar iyimser olur .
Dergilerde , televizyonda , şarkılarda durmadan aşktan söz edilmesinden hoşlanmasına rağmen bu duygudan her an bahsedilmesini dürüst bulmuyor , aşık olmayan pek çok insanın ilgi çekmek için duygularını abarttığını düşünüyordu . Onun için aşk , bir insanın uğruna bütün hayatını verebileceği , her şeyi göze alabileceği bir şeydi ,evet . Ama hayatta da bir kere olurdu ancak .
Ah Füsun..Alıntı
“Bana yalan söylemeni isterdim aslında … Çünkü insan ancak kaybetmekten çok korktuğu bir şey için yalan söyler.”