Bazen bir güce sığınmak istiyorsun, bazense hiçbir güce ihtiyacın olmadığını düşünecek kadar güçlü olduğunu mu düşünüyorsun? Kendinden bir şey vermek istemediğinden bir şeye de sığınmak istemiyorsun ama bunun nedeni de bir şeyleri mantığa oturtamaman? Bence iki ucu yaşaman da tamamen dünyayı ve kendini keşfinden. Bazen günahkarsın, bazen iyilik meleği. Yani bir kalıba sığana kadar, bir fikir seni mutmain edene kadar. Hem neden bir kalıba sığmaya bu kadar meraklısın ki? Bence şuan düşündüğün şeyleri yıllar önce ya da yıllar sonra düşünemezsin hayatının eşsiz bi noktasındasındır belki de her şeyi sorgulayarak?