İfana
@moonlight22
kitaplar dünyası gerçek
dünyadan daha çok iyidir.
Şu anda okuduğu kitap
XIII.
Çocukluğa ait acı hatıralar, insanın bütün hayatını kaplıyor. Ruhunda müzmin, bir hüzün menbaı hasıl ediyor. Kaç kereler ölmeyi, hatta kendimi öldürmeyi düşündüm. Fakat, hayatın insanda, tuhaf kökleri var. İnsan, öleyim demekle ölmüyor. Bayron'un şu meşhur sözünde ne bitmez bir teselli vardır:
- Kimse, istikbali bilmiyor. Binaenaleyh, kimse ümitsizliğe düşmemelidir.
Ben de, işte hayatımı sürmek kuvvetini bu garip teselliden aldım.
Reklam
XII.
Harabelerin rutubetli yerlerinde, renkli su damlalarından terekkübetmiş gibi görünen bir nevi yeşil çiçekler açar. Onlar, şafakla doğarlar, biraz sonra, bir damla su gibi akarlar, kaybolurlar. Bu harabe çiçeklerinin talihleri, insanların talihine benzer: Doğarlar, ağlarlar, ölürler
XII.
- Korkacak neyim var mösyö, dedim. Zaten ben öyle bir harabeyim...
– Korkacak bir şeyin yok mu? Ya harabelerin çiçekleri?..
Harabelerin çiçekleri dediği, yüzümün çirkinlikleri içinde yegâne güzel kalan gözlerimdi.
IV.
Çektiği ıstırap, insanlardan gördüğü fena muamele, bu ruhu bir çukur gibi kazmış; his, fikir ne varsa onun derinliğine gömmüştü.
Filhakika, insanlar içinde yabani bir yaratık gibi yalnız yaşayan, etrafından, hakaret ve alay gören bir insanın başka türlü olmasına imkân yoktu...
III.
Yarı açık, elâ gözlerinde iki damla yaşla ölmüştü...
Yüzünde, şimdi vakur bir sükun vardı. Çehresi, mum gibi sapsarı, gözlerinin oyukları koyu gölgelerle dolu idi. Onda, hayatın sönmesi, solgun bahçelerde, son güneş yaldızının sönmesi gibi sakin ve sessiz bir şey olmuştu.