İnsan bazen acı çekmeye de müthiş düşkün olabilir,tutkuya varan bir sevgiyle sevebilir,bu bir gerçek, dünya tarihinde örnek aramaya gerek yok, yaşam deneyiminiz varsa kendinize sorun yeter. Şahsi fikrimi soracak olursanız,ben saf zenginliği sevmenin daha çok ayıp olduğunu düşünürüm,iyi olsun kötü olsun arada bir şeyleri paramparça etmek çok zevklidir.
Anlayışınızla övünüyorsunuz, ama bir yandan da tereddütlerle dolusunuz, çünkü kafanız işlediği halde kalbiniz ahlaksızlıkla kararmış: halbuki
temiz kalpli olmayan kimsenin idraki tam değildir.