BirCümlelikMorinka
@morinka
İnstagram --> bircumlelikmorinka
Okul Öncesi Öğretmeni
Lisans
Denizli
27 Aralık 1995
11 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Beş Şehir’i bitirdim ama nasıl bitirdim... Gerçekten anlamak isteyene çok yavaş okumalık bir kitap, sıkılıp yarım bırakamayanlardansanız jet hızında okunmalı. Ben de tam olarak pilota dönüştüm.
Kitap beni fazlasıyla aştı. Belki de bazı kitaplar okunacak zamanı bekler ben o zamanda değildim bilemiyorum. Dili oldukça ağır ve düşünce yoğunluğu yüksek. Bazı sayfalarda cümlelerin içinde kayboldum. Şehirlerin tarihini, mimarisini ve ruhunu anlatmaya çalışan derin bir metin, şehirlerin geçmişine duyulan özlem hissediliyor. Şimdilik bana uzak, belki yıllar sonra tekrar okunması gereken kitaplardan biri.
Hayatımda hiçbir kitabı okurken bu kadar ağladığımı hatırlamıyorum. Sanki kitabı ben yazmışım ve tekrar okuyorum gibi bir his.
Yazarın kalemi kitabın akışı vs.den bahsetmeyeceğim. Ben tamamen bana hissettirdiklerine dair yazacağım bugün. Eğer acı bir kayıp yaşamadıysanız okuduklarınızı hayal edip orta derecede etkilenme olasılığınız yüksek. Gözleriniz dolabilir ya da bir kaç damla yaş akabilir biraz da duygusallık durumunuza bağlı. Eğer acı bir kayıp yaşadıysanız ve ölümün yakın bir yerlere uğradığına şahit olduysanız, okurken ağlama olasılığınız daha yüksek.
Ama bu kayıp babanızsa, kanser denen illetten kaybettiyseniz, son anlarındaki o çaresizliği babanızın gözlerinde gördüyseniz, o hayatınızın kahramanı ve güçlü adam gözünüzün önünde günden güne eriyip bebek gibi bakıma muhtaç kaldıysa, işte o zaman bu kitap sizi dayak yemişten beter edecektir.
Bir süre sonra "kitabı okumak" değil "kişisel bir yüzleşme" olayına dönüşür. Bir babanın ölümünden çok, evladının sessiz çırpınışlarını ve içten içe nasıl parçalandığını okursunuz. Bazı kitaplar okunmaz, hissedilir. Bazı kitaplar hikâye anlatmaz, hatırlatır.
İşte tam olarak böyle...
Yeri de gelmişken, kaybettiğimiz babalarımıza Allah rahmet eylesin inşallah, hepimizin cennette buluşması dileklerimle...
Bazı kitaplar gerçekten vicdana dokunuyor.
Bazı kitaplar bittiğinde etkisi hâlâ devam ediyor.
Bülbülü Öldürmek tam olarak bu iki cümle. Çocukların gözünden anlatılan bu hikâye, aslında yetişkinlerin dünyasındaki önyargıyı ve adaletsizliği çok çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Kitap bana en çok şunu düşündürdü: İnsanları gerçekten tanımadan yargılamak, bir bülbülü incitmek gibi. Çünkü bülbüller yalnızca şarkı söyler; kimseye zarar vermez.
Tabi eleştirilecek yerler de yok değil. Boo Radley etrafında daha fazla olay dönsün isterdim. Onu hâlâ merak ediyorum hatta sırf o karakterden bir kitap daha çıkar gibi. :)
Bazı yerlerde okuma temposu düşüyor gibi oluyor ama sonra toparlıyorsunuz. Yine de verdiği duygunun gücü ve düşündürdükleri açısından eksiklerinden çok etkisiyle hatırlayacağım bir kitap. Uzun süre aklımdan ve kalbimden çıkmayacak.
