Sanki bir şeyi beklerken o da beni bekliyor diyor, dünyayı sevdikçe o da seni sever sanıyorsun, evrene mesajlar yolluyorsun, derdini suya anlatıyor, duanı kağıda yazıyorsun işte. Aslında farkında değilsin ama aradan insanı çıkarıyorsun. Çünkü biliyorsun ki her şey insanı sevmekle başlasa da her şey sevdiğin insanın bir başkasını sevmesiyle bitiyor. O gelince gözün başka şey görmese de o seni görmeden gidiyor. Gün oluyor, bedenine giren kurşun, yardımına en çok muhtaç olduğun insanın silahından çıkıyor.