Rumeysa Dönmez
@morperest
Niye mi kitap okuyorum? Kendi bildiğimi okumamak için.
Şu anda okuduğu kitap
Oğlunun acımasızca söylediği gibi gerçekten bir korkak mıydı? Aslında, Birinci Dünya Savaşı 'nda öyle olduğunu düşünmüştü ve hayatta kalmasını da buna bağlıyordu. Ama kişinin korktuğunu kabul etmesi korkaklık mıydı? Yaşadığına memnun olmak korkaklık mıydı?
Reklam
Açıkçası bu seriye başlarken çok zorlanmıştım. İlk kitapta dünyaya girmekte, karakterlere alışmakta epey zorlandım ve “Acaba bu seri bana göre mi?” diye defalarca düşündüm. İki Kule de başlarda aynı hissi verdi; yavaş ilerledi, ağır geldi ve uzun süre elimde süründü.
Ama kitabın ortalarından sonra… bir anda her şey değişti. O noktadan sonra hikâye beni içine çekti, karakterlerin yolculuğu derinleşti ve anlatının gücü kendini hissettirmeye başladı. Özellikle ayrılan yollar, verilen mücadeleler ve karakterlerin iç çatışmaları kitabı çok daha etkileyici kıldı.
Tolkien’in dünyası sabır istiyor ama sabreden okur için gerçekten ödüllendirici. Bu kitap bana şunu hissettirdi: bazen bir hikâyeye alışmak zaman alır ama içine girdiğinde çıkmak istemezsin. Şimdi üçüncü kitaba geçerken hem daha istekliyim hem de bu evrene biraz daha bağlanmış hissediyorum.
"Yine de merak ediyorum acaba bizi şarkılara veya öykülere katacaklar mı diye? Şimdi öykünün birindeyiz elbette - ama ben şunu kastediyorum: Yani sözlere dökecekler mi, anlarsınız ya, hani yıllar yıllar sonra ocak başında anlatılan veya kırmızı siyah harfleri olan kocaman bir kitaptan okunan bir öyküdeki sözlere. Ve insanlar şöyle diyecekler: 'Hadi bize Frodo ile Yüzük'ü anlatın!' Onlar da şöyle diyecekler: 'Evet, bu benim de en sevdiğim öykülerden biri. Frodo çok cesurmuş, öyle değil mi baba?' 'Evet oğlum, hobbitlerin en meşhuru, bu da kolay bir şey değil.'"
Reklam