Ləman
@mortoperlaliberta
Benim yalnızlığım insanlarla dolu..
– Boş-boş danışma. Düz adam, ideya adamı yaşaya bilmir: elə kasıblığın içində toyuq kimi eşələnə-eşələnə vaxt itirir. Dünyada kasıblar varlılardan çoxdur. Bu da... hə... hə... hə... cənab rəssam, – Tuncalı ağzını açmağa qoymur, güzgüdən görür onu, – o anlama gəlir ki, düz adamlar oğrulardan çoxdur. Deməli, varlı olmaq üçün əsas şərt kasıbları aldatmaqdır, onların payını mənimsəməkdir. Gərək mənəviyyatı söndürəsən ki, kasıbı soya biləsən, oğurruya biləsən. Varlılar kasıblardan oğurruyurlar. Əsl oğrular isə varlılardan.
Bax, ona görə oğruları varlıların uydurduğu qanunlar məhkum eləyir. Sən isə oğurruya bilməyən zavallı adamsan, düz adamsan, ideyalara aldanmış adamsan. Özün üçün dərvişsən, vəssalam. Neyniyirsən 600 manatı? Təəssüflənməyinə dəyməz. Sən əgər soymursansa, əmin ol, mütləq səni soyurlar. Elə soyurlar ki, heç ruhun da incimir.
Hər adam aldatmağı bacarmır. Varlanmaq üçün oğurlamaq lazımdır, rüşvət götürmək lazımdır, dövlətin cibinə girmək lazımdır, aldatmaq lazımdır. Heç görmüsən düz yolla pul qazanan gəlib varlı birisi olsun? Heç maaşla da varlanmaq olar? Biznes deyilən bir şey, reklam adlanan bir şey insanları aldatmaq üçün, onun-bunun cibinə mədəni surətdə girmək üçün düşünülmüş bir tələdir, yəni oğurluqdur. Oğru gizlənib aldadır, qorxa-qorxa aldadır, gözbağlıca oynayıb aldadır. Qalstuklu kimsələrsə adamı aşkar aldadır; yalanı sənə həqiqət adı ilə qaşıq-qaşıq yedizdirərək aldadır: bizi əvvəlcə siyasətçilər aldadır, sonra məmurlar, sonra biznesmenlər, sonra yazıçılar, sonra süpürgəçilər, sonra çilingərlər, sonra taksi şoferləri aldadır. Və hamı beləcə aldana-aldana, aldada-aldada yaşayır. Hökumət camaatı aldadır, camaat da hökuməti.
Bir də görürsən ki, cəmiyyətdə hamı oğrudur!
Tarihsel kapitalizmde yeni olan, işbölümü ile emeğin değerlendirilmesi arasındaki bağıntıdır. Genellikle erkekler kadınlardan farklı (ve erişkinler, çocuklarla yaşlılardan farklı) işler yapmış olabilirse de, tarihsel kapitalizmde erişkin ücretli erkek "ekmek parası kazanan" olarak, erişkin ev işçisi kadın ise "ev kadını" olarak sınıflandırılmıştır. Böylelikle, kendisi de kapitalist sistemin ürünü olan ulusal istatistikler derlenmeye başlandığında, tüm ekmek parası kazananlar iktisadi olarak etkin işgücünden sayılmış, ama hiçbir ev kadını böyle sayılmamıştır. Cinsiyetçilik böyle kurumlaşmıştır. Emeğin temeldeki bu farklılaştırıcı değerlendirilmesinin ardından, gayet mantıklı olarak, yasal ya da benzeri cins ayrım ya da ayrımcılık mekanizmaları gelmiştir.
Yalancılar ve ikiyüzlüler, beyinsizler ve körler, burjuvazi ve yandaşları, genellikle özgürlük, genellikle eşitlik ve demokrasi konusundaki boş sözleriyle halkı aldatmak isterler. İşçilere ve köylülere şunu söylüyoruz: Yalancıların maskelerini kaldırın, körlerin gözlerini açın.
Onlara sorun:
Hangi cinsin hangi cinsle eşitliği?
Hangi ulusun hangi ulusla eşitligi?
Hangi sinifin hangi sınıfla eşitliği?
Hangi boyunduruktan ya da hangi sınıfin boyunduruğundan kurtuluş?
Hangi sınıf için özgürlük?
Bu sorulanı ortaya atmaksızın, bunları ön plana çıkarmaksızın, bunların sessizce geçiştirilmesine, gizlenmesine, örtbas edilmesine karşı savaşmaksızın politikadan ve demokrasiden, özgürlükten, eşitlikten ve sosyalizmden sözeden kimse, çalışanların en acımasız düşmanıdır. Kuzu postuna bürünmüş kurttur, işcilerin ve köylülerin en kötü hasmıdır, mülk sahiplerinin, çarların ve kapitalistlerin bir uşağıdır.
