m.

m.
@mortrisa
Oysa insan insana demdi, yara olmak nereden geldi?
662 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
@mortrisa·
·
sabitlendi
Dil-rübâ yâr, gönlümün şems-i tâbânı sensin, Kalbimin gülzârında açan gonca-yı cânı sensin. Her nefesimde iştiyakınla yanar bu perîşân dil, Ey mâh-ı cemâl, āşikin için dermanı sensin.
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
yine yalnız değilim her zamanki gibi. bu uzakdoğu gecesinde yokluğunlayım. aramızda yirmi beşbin kilometre, sen kıştasın ben yazdayım. sen bir yarısında dünyanın, ben öte yarısındayım. yine de bırakmıyor ellerimi yokluğun. daha da bir gönlümcesin. varlığından bin kat güzel. o yalımsal çıplaklığın yalaz yalaz, ve en gizlerden konuşurken ellerin, içimden gelmiyor mektup yazmak demeden, sevişiyoruz yirmi beşbin kilometreden.
Şiir
Yıkılmak binaya mâhsus bir şey değil ki, züleyha. Bir insanın, bir cümle ile yıkıldığını gördüm ben.
Sevdimse seni sâfvet-i vicdan ile sevdim Bir lâhza bile düşmedim ümîd-i visâle.
Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır, Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor, Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini. Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim, Senden kopardım çiçeklerin en solmazını.
Alıntı