m.

m.
@mortrisa
Oysa insan insana demdi, yara olmak nereden geldi?
662 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
yine yalnız değilim her zamanki gibi. bu uzakdoğu gecesinde yokluğunlayım. aramızda yirmi beşbin kilometre, sen kıştasın ben yazdayım. sen bir yarısında dünyanın, ben öte yarısındayım. yine de bırakmıyor ellerimi yokluğun. daha da bir gönlümcesin. varlığından bin kat güzel. o yalımsal çıplaklığın yalaz yalaz, ve en gizlerden konuşurken ellerin, içimden gelmiyor mektup yazmak demeden, sevişiyoruz yirmi beşbin kilometreden.
Şiir
Reklam
Yıkılmak binaya mâhsus bir şey değil ki, züleyha. Bir insanın, bir cümle ile yıkıldığını gördüm ben.
Sevdimse seni sâfvet-i vicdan ile sevdim Bir lâhza bile düşmedim ümîd-i visâle.
Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır, Rüzgârların en ferahlatıcısı senden esiyor, Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini. Ormanların en kuytusunu sende gezmekteyim, Senden kopardım çiçeklerin en solmazını.
Alıntı
Sen benim hiçbir şeyimsin Hiçbir sevişmek yaşamışlığım Henüz boş bir roman sahifesinde Hiç kimse misin bilmem ki nesin Ne çok çığlıkların silemediği Zaten yok bir tren penceresinde Sen benim hiçbir şeyimsin Yabancı bir şarkı gibi yarım Yağmurlu bir ağaç gibi ıslak Hiç kimse misin bilmem ki nesin Uykumun arasında çağırdığım Çocukluk sesimle ağlayarak Sen benim hiçbir şeyimsin
Şiir
Reklam