m.

m.
@mortrisa
Oysa insan insana demdi, yara olmak nereden geldi?
Git gide azalıyorsun içimde. Eskiden daha çok özlerdim seni, gözlerim dolardı hatırladıkça. Unutuyor muyum, alışıyor muyum bilmiyorum. Kırgın da değilim artık. Kızgınlığım yalnızca kendime. Ne vardı da böyle çok sevdim sanki seni. Hiç kurmasaydım o hayalleri, silip atsaydım bendeki resimlerini. Sen her "gidiyorum' dediğinde, bu kadar küçük düşürmeseydim kendimi. Ama farklı bu sefer. Git gide azalıyorsun içimde. Sahiden unutuyor muyum, uyutuyor muyum yüreğimi bilmiyorum. Bildiğim bir şey varsa, yalnızca yüzünü unutmaktan korkuyorum. Gel diye yazmıyorum bunları sana. Sadece seni böylesine çok sevmen neyine yetmedi onu merak ediyorum. Bunca acıyı çekmeme rağmen, sana hiç dokunmayacak olmam yakıyor canımı. Ama bir başkası, bunların hiçbirini yaşamadığı hâlde sana sahip olacak.
Reklam
bugün tutmadılar elinden, her gece düştüğün o uçurumlardan tutup çekmediler seni, yokluğunu hissetmedi kimseler, merak etmediler bugün. saç tellerini kırdılar, kalbini kırdılar, her geçen gün vurdular seni, fark etmediler. seni bugün sevmediler, öpmediler parmaklarından, bir şiir yazmadılar sana, bir şarkıda geçmedi adın, bir çiçeğe benzetilmedi kokun, bugün seni tanımadılar, gözünün içine bakmadılar hayran hayran, bugün seni kırdılar.
"Tek kuruşluk kârım yoktu hayatımdaki varlığından, inan zararına seviyordum ben seni.
"Uğruna bütün hayatımı bir kenara atmaya hazır olduğum bir insan için, elinin tersiyle kovalayacağı bir sinek kadar değerim yoktu.
ne yanar kimse bana âteş-i dilden özge, ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı.