Bir şeyler paramparça, bir şeyler yıkık. Can kafesimdeki kuşlar nefessiz, düşlerimde kurduğum hayaller çığlıklar atıyor. Hepsi mi yalan diyor bir yanım, herkes mi sana böyle gelecek? Ama bir yanım var ki inkar etmek için açtığı ağzını bir tokatla susturuyor. Ağlayamayan yanım yakınıyor, isyanlarda belki de. Adım adım yürüyor ateşe, belki de koşuyor. Durması gereken yerlerde gözlerime bakıyor ama bir anlam vermiyor bakışlarıma. Ne acı değil mi mavera, içinde büyüttüğün düşü senden alıyorlar ama sen susuyorsun. Konuşsana, baksana etrafına. Sen koca bir karanlığın içinde ışık arıyorsun ama karanlık senken. Mavera, büyüttüğün yaralara isim vermeyi bırak, büyüttüğü yaraları sevmeyi bırak. Sen gülleri bile sevsen kurutursun. Bırak.