|”Kadın, alınıp verilen bir canlı değildi. Kadın özgür bir bireydi. Bunu toplumun bilincine yerleştirmek neden bu kadar zordu?”
|”Bu bir peri masalı değildi, mutlu bir roman hiç değildi; bu sadece bir lanete kurban gitmiş tutkulu bedenlerin esaretini anlatan bir dramaydı.”
|”Çünkü bazı şeyler, her şeye rağmen yaşamaya değer.”
|”Karmen şizofren değildi, şeytanın inindeki bir melekti.”
•Merhabalarr. Kalıntı’nın yorumuyla geldim. Ateşpare’yi araştırırken karşıma çıkmıştı ve hemen sonraki hafta kitap fuarında görüp almıştım. Açıkçası Ateşpare’ye bayıldığım için bu kitaba da çok büyük bir beklenti ile başlamıştım ama bu konuda beni hayal kırıklığına uğrattı.
•Konusundan bahsetmem gerekirse alanında oldukça iyi bir psikiyatrist olan Ezel Asral ünlü bir iş adamının şizofren kızını iyileştirmek için kızın yaşadığı eski bir kaleye gitmesiyle başlıyor. Konusu gerçekten çok özgündü; psikolojik ve hayalet konulu olması gerçekten çok güzeldi zaten konusu hakkında kitaba tek bir kelime edemem. Beni rahatsız eden karakterlerin birbirlerine karşı olan duruşları oldu. Ezel’in her olayda sürekli Karmen’i suçlaması ve Karmen’in bazı durumlarda gerçekten Ezel’i haklı çıkarması beni rahatsız etti.
•Kasım ayında okumaya başlamıştım, 300. sayfaya kadar kitap gerçekten aktı ve bir gecede 300’e geldiğimi söyleyebilirim ama daha sonra sanki olaylar sürekli başa sarıyormuş hissi verdi bu yüzden okuyasım gelmedi ve ara verdim. Dün okumaya tekrar başladım. 400. sayfadan sonra kitap tekrardan akmaya başladı ve bugün bitirdim. Kitabı toparlayan kısım benim için sonu oldu diyebilirim. Başa sarma hissini yok etti benim için.
