Kalemini özlediğim bir dost
Hayatımın bir evrensindeyim ve karar vermek çok zor…
Kalmak mı, gitmek mi? Nasıl olacak? Soruları beynimde uçuşurken okudum
Boşandıktan sonra farketmediği şeyleri farkına vardığına dair bir cümle okudum ve şu an görmediğimi hissediyorum…
O zaman yeni mottom ,
İyi şeyler bir anda olmaz yavaş yavaş gelir…
Pucca
Pucca
Hugh Howey, ilk ke okuduğum bir yazar ve kitabın devam romanları da varmış. Yani aslında bu 5 kitaplık bir seri ve ben bundan habersiz bir şekilde başladım. Sonrasını okuyacağıma dair herhangi bir söz veremiyorum, çünkü bayılmadım. Beni tayınların da, seri okumaya uzak bir okur olduğumu tahmin edebilirler. Elbette büyük lokma yiyip büyük söz konuşmamak, benim her zaman hayat mottom. “Kum," post-apokaliptik bilim kurgu. Türünün gereği olarak, modern dünyanın yok edilmiş, hayatta kalanların, ilkel koşullarda yaşam mücadelesi verdiği zemin üzerine yükselen hikâye, her şeyin kumların altında kaldığı, insanların basit araç gereçler için bile, kum dalgıçlığı yaptığı bir düzene sahip. Dev metropollerin üzerinde, kilometrelerce kalınlıktaki kum, yaşayanların da hayatını hızlıca öğütmeyi sürdürüyor. Anne ve babalarının başka yerlere savrulduğu 4 kardeşin ikisi kum dalgıcı. Yeni dünya düzeninin beraberinde getirdiği bir meslek bu. Yerin kilometrelerce altına inen bu dalgıçların betimlemeleri, benim gibi klostrofobisi olanlar için kötü haber; kitabın içine fazla dalan bir yapınız varsa, benim gibi nefes almanız olduka güç.
Howey'i takdir ettiğim tek nokta bu olabilir, çok gerçekçi yazılmış bu kısımlar. Roman, aynı zamanda farklı perspektiflerden görme şansı da tanıyor okura. Farklı sesler ve bakış açılarını da görmek mümkün. Tuhafıma gidense, içinde yaşanılan gezegenin neden kumlarla kaplı hale geldiği veya "sebep" dediğimiz kısmın boş bırakılması. Tamamen bir gizem halinde bırakılmış açık kapı. Acaba diğer kitaplarda mı bu açığa kavuşuyor? Eğer devam edersem, sırf şu soru yüzünden devam edebilirim seriye. Ne oldu da dünya kumlar altında kaldı bilemiyoruz. İşaret edilen coğrafyaya dair bir bilgimiz yok. Kötü olduğunu söyleyemem, türün alıcısı olmamama rağmen, kötü bulmadım.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
GÖREMEME BİÇİMLERİ
Kitabın ismine aldanıp okuma kararı aldığım bir kitaptı.
Görme Biçimleri derken çok farklı konular anlatacağını düşünmüştüm.
Genel olarak eski tabloların sanat eserleninin günümüzde nasıl yorumlandığını, kalın puntolu bir şekilde ve siyah beyaz Ne idiği belirsiz resimler görüyorsunuz. Ne idiği belirsiz dememin sebebi neredeyse bir sayfada ortalama 2 fotoğraf bulunan bir kitapta, siyah beyaz baskının bulunması.
Konusu gereği fotoğraflar üzerinden ilerleyen kitap, fotoğrafları siyah beyaz basmış şaka gibi.
Her neyse içeriği de dediğim gibi çok fazla bilgilendirici ve teknik değil. Beni inanılmaz şekilde hayal kırıklığına uğratan bir kitap olduğunu söyleyebilirim.
Benim bir mottom vardır, kitap ne kadar kötü olursa olsun, bir cümle veya en kötü bir kelime insanın aklında kalır. Benim de bu kitapta aklımda kalan şeyler tabii ki oldu ama bunlar biraz düşünsem zaten benim hafızam da yer alan bilgilerdi :).
Kitapta 7 kısım mevcuttu. Yağlı boya eserleri, reklam da kullanılan görseller gibi başlıklar da biraz metnin içerisine girsem de kalan diğer konular ya çok karışık ya da gerçekten anlatılmak istenilen tam olarak okura geçirilemeyecek şekilde yazılmıştı. Bu kitap sanki biz bir şeyler biliyoruz ama bunları tam olarak anlatamadık kitabıydı (malum birden fazla kişi tarafından yazılmış bir kitap)
Herkese iyi okumalar diliyorum ama bu kitabı bu okumanın dışında tutmanızı tavsiye ve temenni ediyorum.
Kitap adı: Umut Hep Var
Yazar: Umut Güner
Sayfa sayısı: 104
Kitap türü: Deneme / Hayattan kısa kesitler
Kitaba başladığım ilk sayfalarda oldukça etkilendim. Sonrasında ise aslında bilindik, tecrübe ettiğimiz şeyleri okumak; “demek herkes yaşıyormuş, düşünüyor ve deneyimliyormuş” hissini verdi.
Beni en çok etkileyen cümlelerden biri:
“İnsan çalar saat değildir, erteleyip duramazsın. Kaç insana karşılıksız yardım edersen o kadar karşılıksız yardım görürsün.”
Belki bilindik cümleler ama zaman zaman bilinçaltımızın hatırlamaya ihtiyacı var.
Kitabın her sayfasında kısa kısa denemeler yer alıyor. Kimi sayfada kendinizi okuyor gibi hissediyorsunuz, kimi sayfada ise “bunları henüz yaşamadım, acaba beni de mi bekliyor?” düşüncesi oluşuyor.
“Artık kime güvenip güvenemeyeceğimizi bilemeyecek kadar kararsızız.”
Bu dünya, milyarlarca ihtimalin olduğu bir yer ve bu ihtimallerden biri bir gün bizi de bulabilir.
Yazar, insanın sadece yaşamak için değil, aynı zamanda iyi bir iz bırakmak için var olduğuna da değiniyor. Değer veren insanın kırmayacağı, üzmeyeceği; hatta düşüncesinin bile önem taşıdığı vurgulanıyor.
“İnsanın en çok yorulduğu şeylerden biri yalnızlığını anlatmaktır; çünkü çoğu zaman kimse onu tam anlamıyla anlamaz ya da anlamak istemez.” İnsanlar, bir kişiyi ne kadar sever ve değer verirse o kadar anlar; gerisi çoğu zaman sadece sözden ibarettir.
İnsanın en güzel icra ettiği sanatın, kendine yetebilme sanatı olduğu da kitapta öne çıkan fikirlerden biri. Bu bilince ulaşan insanın, aslında başkasına bağımlı olmadan da var olabileceği anlatılıyor.
İnsan, başkalarını incitmekten önce kendini incitmekten korkmayı öğrenmeli; çünkü önce kendini korumalıdır.
Yazar ayrıca hayatı güzelleştiren küçük ama değerli şeylere de değiniyor: pencere önündeki çiçekler, bebek kokusu,
TOPRAKTA BÜYÜR MÜ İNSAN?
Gencecik bir kalem.. Severek okudum öykülerini.. Küçürek öykülerle arada bir önceki öykünün hüznünü dağıtacak molalar verdirirek yazmış Kerem Bakıcı.
Kitabı okurken mottom olan Hilmi Yavuz 'un "hüzün ki en çok yakışandır bize" dizesi arka planda hep yankılandı.
Dili akıcı ve çok güzel bir Türkçe ile yazılmış. Bazı öykülerin yazarda derin izler bırakan anılardan doğduğu çok belli oluyor. Yazarın iyi bir sosyal ve toplumsal gözlem yeteneği var. Beni tek yoran yapıkredi yayınlarının puntolarının küçüklüğü oldu. Keşke bu imzalarını biraz revize etseler.
Okunduğunda iyi gelen öyküler de Kerem Bakıcı tavsiye listemde olacak..
8/10
2025 42. kitabı
Mel Robbins ile tanışmamı sağlayan bu kitap özellikle son zamanlarda okuduğum en kaliteli kişisel gelişim kitaplarından biri oldu. Hayatımın tam da okumam gerektiği döneminde okumuşum. Çünkü kitabın içeriğinde hayatımızın akışını ve hayata bakış açımızı değiştirecek manidar sözler, yapılan araştırmalara ait veriler ve örnek olaylar mevcut. Kitap aslında hayatımızın akışında bizzat kendimizin etkisinin olduğunu, kendimiz dışındaki etkenleri değiştiremeyeceğimizi, değişim yapabileceğimiz tek şeyin kendimiz olduğunu anlatıyor. Yazar bunu kendi hayatından örneklerle sohbet havası içinde anlatmış. Okurken sanki bir terapi odasındayız ve karşımda Mel Robbins benimle konuşuyor gibi hissettim.Yapılan bilgilendirmelerin bilimsel açıklamalarla desteklenmesi de inandırıcılığını arttırmış. Kitabın en sevdiğim yönü; her bir bölümde farklı bir konuyu ele alması ve bölüm sonlarında bölümü özetleyici hap bilgilerin olması oldu. Bu güzel kitabı bizimle buluşturduğun için teşekkürler Mel Robbins :) Veee bundan sonraki hayatım için yeni mottom; "Let them!" (Bırak Yapsınlar!) :)
