Tüm günler aynı,
Geceler karanlığın ötesinde daha karanlık,
Saatler birbirini kemiriyor, zaman anlamsız bir sis,
Nefes aldıkça ağırlaşıyor ruhum,
Ve yaşamak, bitmeyen bir yük gibi omuzlarımda.
Bir umut vardı belki bir zamanlar,
Ama şimdi tozlu raflarda unutulmuş bir anıdan ibaret,
Her şey bir sona doğru sürükleniyor,
Ama o son bile yavaş, acımasız ve çaresiz.
İnsanlardan bıktım,
Gülümsemelerden, yalanlardan, boş sözlerden,
Her şeyden bıktım,
Her adım, her ses, her görüntü yüreğime bir bıçak gibi saplanıyor,
Dünya dönüyor ama ben duruyorum,
Bir mezarın soğuk sessizliğiyle.
Ne kalacak geriye,
Ne bir iz, ne bir anı,
Sadece kaybolmuş bir adamın solgun gölgesi,
Hiçbir şey olmadan, hiçbir şey hissetmeden,
Yavaşça siliniyorum,
Bu karanlık denizin içinde,
Ve en sonunda, yok olacağım,
Kimse fark etmeden.
e.