20 Aralık
"...Anneme söyle: Oğluna dua etsin, ona verdiğim bütün sıkıntılardan dolayı beni affetsin. Beni yazgım da, mutlu etmem gereken insanları üzmekmiş. Hoşça kal değerli dostum! Tanrı'nın lütfu seninle olsun! Hoşça kal!"
Reklam
"Şunu çok iyi biliyorum, hissediyorum,beni görmekten hoşlanmıyor, gitmemi istiyor, benim varlığım onu bunaltıyor."
Tanrım, bu mudur insanların yazgısı? Ya henüz akıl sahibi değilken ya da akıllarını yitirdikten sonra mı mutlu olacaklar ancak? – Bahtsız! Nasıl da kıskanıyorum senin bulanık algılarını, seni tüketen karışık zihni! Kraliçene –kış günü– çiçek toplamak için, umutlarla dolu yollara dökülüyorsun ve çiçek bulamayınca üzülüyor, niçin çiçek bulamadığını kavrayamıyorsun. Ya ben, kendi yoluma koyulurken ne bir umudum ne de bir amacım var; nasıl yola çıktıysam, öyle geri dönüyorum evime. – Eğer Birleşik Devletler sana para verse, başka bir insan olacağını sanıyorsun. Ne mutlu sana: Mutluluktan payını almana set çekenin dünyaya ait bir engel olduğunu düşünebiliyorsun.
Sayfa 126 - 15.Basım: Aralık 2013, İstanbul
"Bazen aklım almıyor; onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir?"
Sayfa 103
Reklam