Bir gün Neşet Sabit dedi ki: Bana şair diyorlar, beni hayalperestlikle itham ediyorlar. Halbuki ben realiteleri fazla vuzuh ile görmekten mustaribim ve bu ıztırabı herkesin hesabına çekmekteyim.
Burada herkes o kadar kendi içine, kendi kabuğuna çekilmiştir, herkes birbirinden öyle uzak ve çekingendir ki, ne bu evin ıztırabından öbür evin, ne bu ailenin şevk ve saadetinden öbür ailenin haberi vardır.
Bizim ruhumuzdaki yeni hayat prensibi, yeni hayat özünün tomurcuğu da çatlamadı. Çatlamış olsaydı, memleketteki hayat şartlarının yalnız küçük bir ekaliyetle değil, bütün millet için değişmiş olması lazım gelirdi.
Gördüğünüz şeyler, bu balo, bu otel, sizin yeni şehir evleriniz, bunlar hep birer hayat kalıbıdır. Ama bizim kendi inkılabımızın ateşinde dökülmüş kalıplar değil.