Artık tek kullanımlık tükenmez kalemler, market poşetleri gibi bir hayatımız var. İnsan ilişkileri de böyle. Kullanıyor ve geride bırakıyorsun. Onunla aranda hiçbir bağ kurulmuyor, ünsiyet oluşmuyor. Kullan, at.
Plastik, dünyamızı ele geçiriyor sanki. Sadece eşyalardan bahsetmiyoruz. İnsan ilişkileri de yapay, suni, sentetik. Birliktelikler kalbin değil, menfaatin üzerine kurulabiliyor. Temel çürük.
Bitince atılan şeyleri bir türlü sevemedim. Plastik eşyalar buna dâhil. Hâlâ ahşap, cam, porselen ve kâğıttan yanayım. Hammaddemiz aynı.