Yaşam, doymayan istemenin sonsuz bir açlığıdır; bu yüzden acı, varoluşun gündelik havasıdır. Kişi, tatmini her yakaladığında onun geçiciliğini de yakalar; doyum, bir sonraki eksikliğin başlangıcına dönüşür.
Yalnızlık bu yüzden hayatın kaçınılmaz bir yoldaşıdır:İstedikçe içimizde bir boşluk
uyanır; insan kalabalığın içinde bile eksik hissedebilir.