"O da biliyordu ki, herkesin ruhunu bedeninin çarmıhına gerdiği, bırakın acıyı sevincin bile paylaşılamadığı bir dünyada, kimse boynunu incelik ve derinlikle ölçmeye kalkamazdı. Ama yine de 'insanın acısını insan alır' sözüne inanıyordu bütün yüreğiyle."
Hangi filmdi anımsamıyorum. Adam, gerçekten mutlu olduğu zamanlarda kolundaki saatin kronometresine basıyordu. Ömrünün sonuna geldiğinde yaşamı boyunca yalnızca 48 saat mutlu olduğunu fark etti.