TheDreamBook
@mrvdem
Her kitapta başka bir kahraman her kitapta bambaşka bir dünya..
Görsel sanatlar öğretmeni
137 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazı kitaplar biter ve sadece kapağını kapatırsın. Bazılarıysa bittikten sonra da içinde yaşamaya devam eder. Alchemised benim için kesinlikle ikinci türdü.
Başta karanlık atmosferi, hafıza boşlukları ve sürekli “bir şeyler eksik” hissiyle içine çekiyor. Ama asıl güçlü yanı, geçmiş ve şimdiki zaman arasında gidip gelirken hiçbir zaman ritmini kaybetmemesi. Her dönüşte yeni bir parça yerine oturuyor ve bir bakıyorsunuz karakterleri değil, onların yüklerini de taşımaya başlamışsınız.
Helena’nın yolculuğu çok etkileyiciydi. Gücü kadar kırılganlığıyla da gerçek hissettiren bir karakterdi. Ferron ise uzun zamandır okuduğum en iyi “morally grey” karakterlerden biri oldu. Başlarda ona kızdım, bazı seçimlerinde “hayır, bunu yapmamalıydı” dedim ama kitap ilerledikçe her şey griye dönüştü. Sonunda onu sadece bir Yüce İnfazcı olarak değil, gerçekten Ferron olarak görmeye başladım.
Kitap boyunca kayıplar gerçekten ağır hissettirdi. Ilva ve Luc sonrası hikâye bambaşka bir yere evrildi. Buna rağmen finalin tamamen trajik olmaması beni çok tatmin etti. Özellikle 4 yıl sonra ve 10 yıl sonra bölümleri… O kısımlar bana ilk kez karakterlerin sadece hayatta kalmadığını, gerçekten yaşamaya başladığını hissettirdi. Fazla mutlu değildi, fazla karanlık da değildi; tam kararında, hak edilmiş bir sondu.
Ve en güzeli şu oldu: kitap bittiğinde içimde boşluk yerine huzurlu bir hüzün bıraktı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yanan Tanrı benim için abartıldığı kadar “mükemmel” olmasa da etkileyici bir seriydi. Başta epik ve güçlü başlıyor ama ilerledikçe daha karanlık ve yorucu bir hale geliyor.
Rin bazen sinir bozucu, bazen de üzücü bir karakterdi. Sürekli yanlış kararlar ve ihanet döngüsü beni yer yer kopardı ama finalde bıraktığı duygu güçlüydü.
İyi bir seri ama “efsane” diyebileceğim kadar kusursuz bulmadım.
Ejderha Cumhuriyeti’ni bitirdim ve şunu söyleyebilirim: sinirlerim bozuldu ama elimden bırakamadım
Rin’in karanlığa doğru gidişi, sürekli değişen ittifaklar ve o politik oyunlar… Herkesin haklı olduğu ama kimsenin masum olmadığı bir hikâye.
Nezha’ya ayrı sinir oldum, ayrı üzüldüm. Daji zaten başlı başına bir gerilim kaynağı.
Kısacası: romantizm arayanı üzer, ama dram, savaş ve karakter çatışması seveni içine çeker.
Seri iyice sertleşmiş, devamı için hem korkuyorum hem merak ediyorum
Fantastik gibi başlayıp giderek çok daha karanlık ve sarsıcı bir hikâyeye dönüşen bir kitap. Rin’in yoksulluktan çıkıp imparatorluğun en elit akademisine uzanan yolculuğu ilk başta bir eğitim hikâyesi gibi görünse de, ilerledikçe savaşın, gücün ve insanın sınırlarının ne kadar yıkıcı olabileceğini gösteriyor. Özellikle karakterlerin gri yönleri, dostluklar ve zor seçimler hikâyeyi sıradan bir fantastikten ayırıyor. Okurken bazı sahnelerde gerçekten durup düşünmek gerekiyor; çünkü kitap sadece büyü ve savaş anlatmıyor, aynı zamanda gücün bedelini de sorgulatıyor.
Sevgiler, Annen; bir cenaze günü gelen gizemli bir mektupla başlayan ve sayfalar ilerledikçe insanı daha da huzursuz eden bir psikolojik gerilim. Annesinin ölümünden sonra gelen mektuplarla geçmişte saklanan sırları öğrenmeye başlayan Mackenzie, aslında ailesini ve annesini ne kadar az tanıdığını fark ediyor. Özellikle 21 yıl önce yaşanan olaylar ortaya çıktıkça karakterlerin gerçek yüzü, yalanlar ve manipülasyonlar bir bir açığa çıkıyor. Geçmişte verilen kararların yıllar sonra bile hayatları nasıl altüst edebileceğini gösteren, akıcı ve merak duygusunu sürekli canlı tutan bir hikâyeydi. Sonunda bir oh dedim
