Ejderha Cumhuriyeti’ni bitirdim ve şunu söyleyebilirim: sinirlerim bozuldu ama elimden bırakamadım
Rin’in karanlığa doğru gidişi, sürekli değişen ittifaklar ve o politik oyunlar… Herkesin haklı olduğu ama kimsenin masum olmadığı bir hikâye.
Nezha’ya ayrı sinir oldum, ayrı üzüldüm. Daji zaten başlı başına bir gerilim kaynağı.
Kısacası: romantizm arayanı üzer, ama dram, savaş ve karakter çatışması seveni içine çeker.
Seri iyice sertleşmiş, devamı için hem korkuyorum hem merak ediyorum
Bizim Dünyamız Tanrıların bir rüyası. Belki başka rüyaları da vardır. Ama bizim evimizdeki yalnızca Bu Dünya, bu hikaye var ve hiçbir şey Altan'ı geri getirmeyecek.
Fantastik gibi başlayıp giderek çok daha karanlık ve sarsıcı bir hikâyeye dönüşen bir kitap. Rin’in yoksulluktan çıkıp imparatorluğun en elit akademisine uzanan yolculuğu ilk başta bir eğitim hikâyesi gibi görünse de, ilerledikçe savaşın, gücün ve insanın sınırlarının ne kadar yıkıcı olabileceğini gösteriyor. Özellikle karakterlerin gri yönleri, dostluklar ve zor seçimler hikâyeyi sıradan bir fantastikten ayırıyor. Okurken bazı sahnelerde gerçekten durup düşünmek gerekiyor; çünkü kitap sadece büyü ve savaş anlatmıyor, aynı zamanda gücün bedelini de sorgulatıyor.