bataklığımdan sesleniyorum. karma gerçek değilmiş. yapan yaptığıyla kalırmış. kötüler kazanırmış.
iyiler yaşamak için teselli etmiş kendine bütün bu palavraları. belki bilinmezliğimize yarattığımız hikayelerin hepsi de tıpkı bunlar gibi birer palavra. sonsuz karanlığın karanlık olmadığını, yanacak o kavurucu ateşle yada o göz kamaştırıcı beyazlıkla karanlığımızın aydınlanacağını hep biz uydurmuşuz sanki.
her şey bir saçmalık geliyor bu gece. kendimizi manipüle edişimize hayranım. şimdi bu karanlık odanın sabah odaya dolacak güneşle aydınlanacağını düşünerek mi uyuyacağım bu geceye?
hayır
sonsuz karanlığın olabileceğini kabul ediyorum. olanlara ve olmayanlara sinirliyim bugün sevgili dostum.