şeytanlaşmış yüzlerin arasından delirmiş bir kahkaha attım dünyaya. bunca zaman hiç trajikomik kelimesini bu denli derin yaşamamıştım. yaşadığım bütün bu saçmalıklar hem dehşet verici bir şekilde üzücü hemde hayli komik gelmeye başladı artık.
aynada el izlerim duruyor. evim. benim olmayan evim. aynamda el izlerim var. birde sesim var aynada.
eşyalar sesleri uzun yıllar hapsedermiş içine aslında, bunu duymuştum biryerde. o yüzden ilk taşındığımda bu eve, bütün eşyaları öpmüştüm önce. bütün kırgınlıklarından arınsınlar diye.
şimdi yeni kırgınlıklar yükledim onlara. büyük yüzleşmelerin kayıtları var içinde artık o eşyaların.
Onlara da ağır geliyo mudur acaba bütün bunlar?
Siz hiç mutlu oluyo musunuz sahiden? En son ne zaman doya doya güldüğümü hatırlamıyorum bile. Attığım kahkahalar bile sahtekarlaşmış.
Neyse işte kötü gün dostum. yine sersefiliz. Çocukları sahura uyandıracağım, hayat devam ediyor.
Bana rağmen