Şurada gencecik bir çift gözün içinden ölümün donuk ışıltısı geçerken burada hayatın kendi seyrinde hem de bu kadar güzel akıp gitmesi Mücella'ya acımasızlık gibi geldi.
...kalbinde taş gibi bir acının ağırlığıyla yaşadığından olacak gözlerinde daima kederli bir bakış asılıydı. Hep aynı gözlerle bakardı hayata: Kazalı belâlı yolları kazasız belâsız atlatmayı, eylemekten çok eylememeyi başaranların çorak bakışı. Yaşanmamıştan çıkarılan gururun acı tacı.