herkes bilir ki mükemelliğe giden yol giden yol taşlıdır ve erdem de bu yolda her zaman engellerle karşılaşır, günahı vr kötülüğüyse şans öylesine destekler ki genç kız daha asansörün kapısına gelir gelmez kapılar açılır.
zaman geçtikçe, birlikte yaşarken ve genetik değişmler olurken, vicdanımız giderek damarlarımızda dolaşan kanın rengine ve gözyaşlarımızın tuzuna buladık, bu da yetmiyormuş gib, gözlerimiz içimiz gören birer aynaya dönüştürdük, sonuçta gözlerimiz, ağzımızla inkar etmeye çalıştığımız şeyleri çoğu zaman hiç çekincesiz gözler önüne serer hale geldi.