Mustafa Özbek
@mstfaaozbk
İnsanlık ölmedikçe sanat da ölmeyecektir.
Sayfa 261 - Sözcükler Yayınları
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sonun böyle olması gülünçtü aklı başında insanlar genellikle umursamazdı, işe acısız başlardı. “Benimle bir ilişkisi yok. Benim derdim bana yeter. Bana ne?” deyip geçiştirirlerdi.
“Git, arkana bakmadan git.”
Ses çok bilinen duygusal bir şarkının koro kısmını söylüyordu. “Pars sans te retourner, pars.” Şansız bir şarkı. Ayrılık şarkıları hep şansız oluyordu. Bundan emin olabilirdiniz.
İnsan çocukken ne kadar budala oluyor, değil mi?
Çocukken elini bir ağacın gövdesine dayardın, gönlünü alırdı, çünkü ağacın canlı olduğunu bilirdin - dokununca onun cansuyunu hissederdin - sana karşı dost olduğunu da bilirdin, hiç olmazsa düşman değildi. Ama insanlardan hep biraz korkardın.
Çocukken kendinsindir ve her şeyi peygambermişçesine görüp anlarsın. Sonra, birden bir şey olur ve artık kendin değilsindir; başkalarının seni zorla yaptıkları insan olursun. Aklını ve ruhunu yitirirsin.