Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan
saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda
acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman
acıyla uğraşacak yerlerimi yokettim.
Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın
başından başlayabilirim.
İçimde bir yığıntı var
Açamamış bir baharın
gazeli gibi ağır
Uçamamış kuş kanatları
çırpınıyor içimde
canımı yakan bu
umutlar
Bir kıyamet kopuyor içimde
sûruna hiç üflenmemiş
Zamansız bir kıyamet
Oysa şimdi belki...
Kaç silahla yaralandım ben
Ah, bu berrak gökyüzü
Donmuş ruhumu paramparça ediyor
Kocaman mavi bir boşluk
Darmadağın beyaz bulutlar
Ve bir zaman ayırgacı ben.
youtu.be/ZOZscGU04Lg?si=...
Her cümlenin kendine özgü enerjisi vardı. Cümlelerin özü sayfaya bir biçim veriyordu; sayfaya oyulmuşlardı sanki. Duygusallıktan korkmayan birini bulmuştum sonunda.
Charles Bukowski